زمانىكه خوراك و پوشاك از حلال باشد خدا از تو نگهدارى مىكند . شعرىكه منسوب به مولوى است در مورد مولاى متقيان على عليه السلام مىگويد : آن شير دلاور كه ز بهر طمع نفس * در خان جهان پنجه نيالود على بود امير المؤمنين على بن ابيطالب عليه السلام نه تنها به رذالت‌ها و پستىهاى دنيا دست خود را آلوده نساخت ؛ كه از حلال دنيا نيز مثل ديگران استفاده نكرد . على عليه السلام بسيار احتياط مىكرد ، حتى المقدور لباس نو هم نپوشيد ، شكم پر هم نخوابيد ، خواب زياد هم نكرد ، از لذت‌هاى ظاهرى دنيا نيز استفاده بسيار اندك نمود . غفلت از خدا « يا أَحْمَدُ ! هَلْ تَدْرى أَىُّ عَيْش أَهْنا وَأَيَّةُ حَياة أَبْقى ؟ قالَ : أَللّهُمَّ ! لا . قالَ : أَمَّا العَيْشُ الهَنِىُّ ، فَهُوَ الَّذى لا يفْتُرُ صاحِبُهُ عَنْ ذِكْرى ، وَلا ينْسى نِعْمَتى ، وَلا يغْفُلُ عَنّى ، وَلا يجْهَلُ حَقِّى ، وَيَطْلُبُ رِضاىَ لَيْلَهُ وَنَهارَهُ . » اى احمد ! آيا مىدانى كدام زندگانى گواراتر است ؟ عرض كرد ، خدا يا ! من نمىدانم . فرمود : زندگانى گواراتر ، آن لحظه‌ى است كه از ياد من غافل نباشى . شعر حافظ مناسبت خوبى به اين موضوع‌دارد . او مىگويد : الا اى همنشين دل كه يارانت برفت از ياد * مرا روزى مباد آن دم كه بى ياد تو بنشينم